از کودکی وقتی سوار بر دوچرخه می شدیم علاقه خاصی به رکاب زدن و راندن آن داشتیم . رکاب زدن در هوای آزاد و بادی از بین موهای ما رد می شود حس شادابی را به ما می دهد و لبخند را به لب های ما می نشاند. حال با گذر زمان آن حس دلنشین با ما همراه است به طوری که هنوز خیلی از افراد صبح ها قبل از رفتن به محل کار می خواهند سوار به دوچرخه خود شوند و چرخی در اطراف بزنند و حتی بعضی ها این کار را در نیمه شب انجام می دهند.

ریشه علمی لذت دوچرخه سواری

دوندگان به این احساس، “شور دویدن” می‌گویند که دوچرخه‌ سواران هم آن را حس می‌کنند. و حالا پژوهشگران یک قدم به شناخت علت آن نزدیک‌تر شده‌اند. مثل بسیاری از تمایلات بیولوژیکی ما، میل به دوچرخه‌ رانی، بیشتر، عملکردی از غرایز حفظ بقاء ماست؛ سیگنالی ریشه‌دار در درون مغز که طالب گذران زندگی است.

دو ماده شیمیایی مهم در مغز در این پدیده دخیل هستند: لپتین، هورمون متابولیک و دوپامین، که یک ناقل عصبی است. لپتین که از مشتقات سلول‌های چربی است، به مغزمان گزارش می‌دهد که چه زمانی بدن ما انرژی کافی دارد.وقتی میزان لپتین کم باشد، شما میل به فعالیت بدنی پیدا می‌کنید.

تحقیقات نشان می‌دهد این اتفاق اغلب در افرادی روی می‌دهد که زیاد تمرینات استقامتی انجام می‌دهند، مانند دوچرخه سواری.وقتی از دوچرخه پیاده می‌شویم و وعده بعد از دوچرخه‌سواری را می‌خوریم، مغز به‌ عنوان پاداش، دوپامین را که مفرح است آزاد می‌کند. این اتفاق تبدیل به یک چرخه خود تداوم بخش از شادی می‌شود که ما را در حالت بیشتر خواستن این تفریح نگه می‌دارد.

افتی که در میزان لپتین رخ می‌دهد، باعث افزایش انگیزه برای فعالیت بدنی می‌شود و واسطه‌ای است برای بهبود اکتشاف و خواستن غذا انگیزه ما هرچه که باشد، ما عاشق حس خوب و راضی‌ کننده‌ای هستیم که دوچرخه‌سواری به ما می‌دهد. مخصوصا پاداشی که از خوردن بعد از دوچرخه‌سواری نصیبمان می‌شود.

منبع: فروشگاه دوچرخه آریا چرخ

از دوچرخه های جاینت دیدن فرمایید